| |
| Diversen |
Op deze pagina kan iedereen iets kwijt. Mocht daar de behoefte aan zijn dan kan dat gemaild worden naar: v.d.acker@planet.nl. |
|
| 21 April 2010 |
Lieve mensen,
20 april, 2 jaar, 2 jaar missen wij Teun zo enorm.
In die 2 jaar zijn er heel af en toe bijzondere momenten geweest, waarvan ons contact met Teun wel de bijzonderste was.
Maar ook de troost, steun en liefde die we van jullie krijgen, zeker op een dag als gisteren, voelt als een warme deken om ons heen, een deken die wij nog heel lang nodig zullen hebben.
De tuin van Teun is druk bezocht en jullie allemaal hebben ervoor gezorgd dat het daar een bloemenpracht is. Wat ligt het er mooi bij, dank jullie wel.
H3a, wij vinden het zo bijzonder dat jullie weer bij jullie benjamin geweest zijn.
De schilderijtjes die bij ons gemaakt zijn staan nu in de kast en zullen later op de kamer van Teun komen.
Iedereen ontzettend bedankt voor jullie bezoek, mail, kaartje, bloemen...
Liefs,
Marc, Lia en Bart |
 |
|
| |
|
| |
  |
| |
|
| 20 April 2010 |
 |
Missen
Is als de zon in de nacht
De warmte in de winter
Dit missen zal eindig zijn
Maar jou missen,
Is de pijn die nooit meer zal gaan
Is de oorlog die nooit zal eindigen
Alleen de hoop als mijn tijd komt
wij elkaar weer zien
Papa |
|
| |
|
| Januari 2010 |
 |
| |
|
6 Oktober 2009
Lieve Teun,
Vandaag zou je 15 geworden zijn, m'n maatje.
Niet alleen wij maar vele mensen zijn naar je toegekomen, familie, vrienden, klasgenoten.
Met z'n allen hebben ze van je tuintje weer een bloemenzee gemaakt.
Ook aan je vogelvrienden is volop gedacht.
Thuis is er ook veel aanloop geweest. Vele foto's van jou lagen op tafel om terug te blikken en om aan jou te denken.
Deze dag was weer 1 van de moeilijkste maar gelukkig stonden wij er niet alleen voor, gelukkig zijn er zoveel mensen die aan jou en ons denken. Daar zijn wij ontzettend blij mee.
Maar dat neemt niet weg, lieve schat, dat de pijn in mijn buik blijft als ik aan je denk, de tranen blijven als ik naar je kijk, de behoefte om je te knuffelen is er elke dag.
Kanjer, maatje, lieve schat, ik mis je zo ontzettend.
I love you,
Mama
|
| |
  |
| |
|
1 oktober, 2009
Beste allemaal,
6 oktober, voor de meesten gewoon een herfstdag
6 oktober, voor ons een bijzondere dag
6 oktober, de dag dat Teun geboren is
6 oktober, een dag dat we extra stilstaan bij het leven van Teun
6 oktober, een dag dat zoals altijd de deur weer open staat
6 oktober, misschien tot dan.......
Marc, Lia en Bart |
| |
|
21 April, 2009
Lieve mensen,
Gisteren was het 20 april, een jaar voorbij. Een jaar vol verdriet en enorm gemis. Een jaar dat wij zijn doorgekomen dankzij onze familie en vrienden, dankzij lieve berichtjes op Hyves, dankzij lieve kaartjes in de bus.
Gisteren bleek ook maar weer eens hoeveel Teun voor iedereen betekent. De kaartjes, de mailtjes en de reacties op zijn site waren overweldigend.
Maar ook de bezoeken, de bloemenpracht bij Teun zijn tuin en de aanloop die wij thuis hebben gehad.
Vooral de vrienden en klasgenoten van Teun, jullie, jullie zijn zo bijzonder. Het is voor ons zo fijn om te zien dat jullie hem niet zijn vergeten. Thanks.
Verder iedereen die ons gisteren heeft gesteund, op welke manier dan ook, uit het diepst van ons hart DANK JULLIE WEL! |
| |
  |
| |
|
| De Tuin van Teun |
  |
| |
|
Sander, 25 augustus 2008
Tot de dood ons scheidt...
De dood. Sinds die bewuste dag denk ik er veel over na. Ik bedoel natuurlijk 20 april 2008, toen ik het afgrijselijke nieuws hoorde dat Teun van den Acker, een klasgenoot van mij, was overleden. Een groot aantal mensen zullen het verhaal wel kennen, voor de anderen zal ik het hier nog even vertellen.
Er was eens een jongen, zo zou dit verhaal het beste kunnen beginnen. Ik kon me geen moment voorstellen waarop Teun niet lachte, dat kon niemand. Waar je hem ook trof, overal en altijd twinkelden er pretlichtjes in zijn ogen. Voeg daarbij zijn schattige, rode wangetjes en sympathie en je hebt de perfecte beschrijving van hem. Teun had zijn eigen woordenboek en ook met het uitkiezen van zijn idool was hij origineel: Mahatma Ghandi.
20 april 2008 - de dag waarop PSV de finale moest voetballen tegen Ajax, Teuns favoriete voetbalclub. Echter, dit weerhield hem er niet van om zich te richten op zijn grootste passie: motorcross. Geen dag ging voorbij zonder stoer verhaal over zijn motor. Helaas werd die dag, zondag 20 april, zijn laatste. Na een sprong kwam hij ten val, waarna een tweede motor sprong. Helaas kon Teun hem niet meer ontwijken en klapte de de andere bestuurder op hem. Hij was op slag overleden...
Na deze dag besefte ik pas écht wat voor jongen Teun was. Niet alleen "schattig" en goedlachs - nee, niet te vergeten was dat hij de jongste van de klas was, de Benjamin. Het was per slot van rekening niet makkelijk om je als dertienjarige tussen de veertien- en vijftienjarigen te mengen. Teun werd geaccepteerd en al snel hoorde hij er helemaal bij.
Dat was echter niet alles. Twee dagen later - 22 april - kreeg ik te horen dat mijn overgrootmoeder (ik noemde haar van vroeger uit Oma-Oma) was overleden. Hoewel dát familie van me was, kwam het niet zo hard aan als het overlijden van Teun. Oma-Oma was immers al 94 jaar oud en haar gezondheid ging snel achteruit. Mijn klasgenoot daarentegen was pas 13 jaar.
Ondanks dat alles heb ik niet de obsessie van geesten oproepen en dergelijken, in tegendeel zelfs. Ik vroeg me af en toe nog wel af wat er is na de dood. Sommigen zeggen dat je naar de hemel gaat, anderen hebben het over reïncarnatie. Ik zelf had laatst wijs besloten: Ik geloof liever in wat er komen gaat. Ben blij dat je leeft, elke dag kan zo maar eens de laatste zijn... |
| |
|
