Locatie: De begrafenis >> Toespraak sectorleider van het Strabrecht College
<< Ga Terug
Toespraak sectorleider van het Strabrecht College

He Teun, hoi Teun, lieve Teun,
Zo is de aanhef van heel veel berichtjes in de klapper van het condoleancehoekje op school.
Ik wil me aansluiten bij de laatste aanhef,

Lieve Teun,

Jaren geleden zag ik op vakantie in Frankrijk op een begraafplaats een spreuk die me altijd is bijgebleven: “Alles gaat voorbij, alles wordt uitgewist, behalve de herinnering.”

En die herinneringen komen volop voor in de klapper op school, herinneringen van je klasgenoten, van andere medeleerlingen en van personeelsleden.

Ik heb er een paar opgeschreven om hier voor te lezen, omdat ze weergeven hoe jij op school was, hoe je bij ons overkwam:
- Altijd een Ajax-shirt, zo’n fanatieke supporter, altijd vrolijk aan het voetballen
-
Het was altijd zo leuk met jou in de pauze. Vorig jaar fietsten we naar de zon. En we zullen elkaar daar weer zien
-
Teun was een echte jongen, soms en beetje stout, maar met een hart op de goede plaats. Zijn vriendelijk open blik zal ik me blijven herinneren
-
Ik heb met je kunnen lachen
-
Je was een kanjer die veel te vroeg is gegaan
-
Blij en trots kijk je me aan. “Weet je, kleine platvoet….Ik ga het weekend motorcrossen op mijn nieuwe motor.” Teun, voor jou blijf ik altijd je kleine platvoet
-
Ik ken je niet zo goed, maar je broer wel. Hij was altijd trots op je. Je hoorde altijd goede verhalen
-
Lieve, spontane jongen. Altijd vrolijk, ook ’s morgens vroeg aan de rotonde in Heeze
-
We zullen je missen in de klas, al je opmerkingen, je aparte uitspraken en je grapjes
-
Wat is het stil zonder jou in de klas, zonder jouw grappige uitspraken over Mahatma Ghandi

 

Je mentor, mevrouw van Mil, zegt het volgende:

- Naast alle verhalen over zijn leuke uitstraling en spontane ideeën, zag ik hem ook echt als een doorzetter, groot rechtvaardigheidsgevoel, nooit lang boos, kon niet stil zitten.
Onlangs hebben de leerlingen stage moeten lopen. Om het adres te bedanken zouden ze een brief schrijven en afgeven.
Teun zei vervolgens: “Is het erg dat ik alleen maar appelflappen ben gaan afgeven?” Hij had het zo naar zijn zin gehad, had een doel voor ogen en dat was aan alles te merken.

 

En Merel beschrijft jou misschien nog wel het treffendst van allemaal:

- Ik heb je in groep 7 leren kennen. Van buiten heel sterk, van binnen heel kwetsbaar.

Want, lieve Teun, jij was voor ons natuurlijk die lieve, vrolijke spontane en sportieve jongen, die jongen die altijd goed was voor een grap of een vrolijke opmerking, ook al maakte je die in de les wel eens op het verkeerde moment.

Dat is allemaal waar, maar, lieve Teun, sommige van ons kennen ook je andere kant. Zij weten dat Merel gelijk heeft. Dat jij van binnen vaak heel kwetsbaar was. En dat je dat verborg achter een lach of een grap.
Wij weten dat je vaak veel pijn hebt gehad, omdat je je niet begrepen voelde of omdat er grapjes met of over jou werden gemaakt die pijn deden.
Jij hebt altijd extra je best moeten doen, extra je best willen doen om je plekje in de groep te veroveren.
Jij hebt daarvoor geknokt en dat is je gelukt.
En je hebt voor altijd een plekje veroverd in onze herinnering en in ons hart.

Rust zacht, lieve Teun.

 

Geldrop, april 2008

J. Schulpen, sectorleider

 
 
© 2009 Website voor Teun van de Acker Webdesign door Bracke Pictures